In zijn column op 23 april in de Volkskrant schrijft Diederik Samsom over de zure soap van de Faber-wetten rond migratie. Over het valse roepen over nareizigers wat een kabinet heeft doen vallen. Over het tijdverspillen van talloze politici en ambtenaren door migratie een crisis te noemen. Er is geen migratiecrisis. Er is een morele crisis. De getallen spreken voor zich: in 2015 was de asielinstroom 59.100 mensen. In 2025 waren dat er 24.140 en wilden 16.470 mensen herenigd worden – de nareizigers.

Ik kom net terug uit Niger. Ik word regelmatig gevraagd ‘Kun je mij helpen naar Europa te komen?’. Zo ook Boubacar. Hij doet een opleiding verpleegkunde. Hij wil vluchten ‘want wat is mijn toekomst hier?’, stelt hij bijna retorisch. Mijn antwoord is dat hij eerst zijn diploma moet halen. Dan openen zich deuren, ook in Niger. En ik denk aan het grootste vrouwenziekenhuis in Niamey waar een rij vrouwen wacht op een mammografie. De rij gaat de hoek om, een gang door, een volgende hoek om. Een arts pakt me bij de schouders en vraagt  ‘Wil je ons helpen? We hebben twee toestellen en een is kapot’. Ik moet haar teleurstellen en denk aan de CT-scan die ik onlangs in Nederland kreeg.

Op een bijeenkomst over schoon koken, komt het gesprek op Europa. Waarom ik wel hier ben en zij niet naar Nederland kunnen. Ik vertel dat ik mij schaam over het sentiment in Europa. Ik zeg het hard: ‘Europeanen willen jullie niet. Er worden muren gebouwd om jullie buiten te houden. Daar kan ik niks aan doen. Wel kunnen we samen met jullie werken aan vooruitgang hier, ter plekke. Want er zijn heel veel mensen in Nederland die de afkeer tegen jullie ook afkeuren’.

Een kakafonie van stemmen wordt gevolgd door serieuze gesprekken. De groep reageert positief maar kritisch. ‘Hoe gaan we dit doen? Die vooruitgang? Er zijn alleen tekorten’. Ik vertel dat we net een campagne hebben gehouden die veel geld heeft opgebracht waarmee we kunnen investeren in materialen, in werk, in gezond koken. Een paar dagen later zijn twintig warmhoudmanden gemaakt, is een nieuwe vrouwengroep opgezet, helpt een groep jongeren met het verzorgen van maaltijden aan vluchtelingenkinderen. We hebben geen migratiecrisis, we hebben een verdelingscrisis. Met een beetje ‘verdeel-wil’ is die op te lossen. Daarom blijven we doorgaan.

Baud Schoemaeckers,
directeur Igniyte a Better Future